دوستدارت : عزرائیل

وحید : این نوشته اثر یوسفه ! ولی من خیلی بی جنبه ام ! اگه نگم که فقط شونصد تا از جمله هاش رو ویرایش کردم مطمئنم امشب خوابم نمی بره !
یوسف : اونکه تو بی جنبه ای بر همه مبرهنه ! ولی در کل ......یدی به مطلب !
وحید : آره بدبخت ! اگه تصحیحش نمی کردم که با تصمیم کبری عوضی میگرفتنش !!
یوسف : مشکل از خودشونه !
وحید : مشکل از خودشونه ؟! حالا خوبه تو اون بالا میخواستی بگی که با در آغوش کشیدن طرف چشاش سیاهی میره ! کدوم موجودی دوستش رو طوری فشار میده که چشماش سیاهی بره ؟! اصلا ریتم مطلب بهم میخورد ! اون حس غافلگیر کردن رو از دست می داد ! حالا خوبه من خودم « چند تا داستان اینجوری ! » واسه مجله نوشتم ها ؟! نکنه تو قل مرادی ؟! خب مسلمه ! اوه ! مسلمه که تو قل مرادی ! خدایا ! هم اکنون ما را بکش !
یوسف : ها ؟! ها ؟! ... خب عزراییل وقتی میاد جون طرف رو بگیره نمیاد که احوالپرسی کنه باهاش ! زرتی خفه میکنه یارو رو !
وحید : توی اسب گاگول مخ پنج زاغارت که از اون اول نمی خواستی به همه بفهمونی که یارو عزراییله مجید جان ! دلبندم !
یوسف : حیف یه نفر گفته چیزی بهت نگم ! وگرنه بهت می گفتم : وزغ بنفش مایل به کرمی !
وحید : خاک تو سرت که زرتی کم آوردی ! بدبخت ! بیچاره ! مفلس ! مفلوک !
یوسف : خودتی بدبخت بیچاره باباش خبر نداره !
وحید : من دیگه عمرا ادامه نمیدم . چون یوسف کم آورده و اگه قرار باشه تا آخر همین خزعبلات رو بگه مطلب بی مزه میشه !

خدافِسسسس !